บันทึกของฉัน กับ วันที่โลกท้อแท้

Thursday, 18 March 2010 22:28 Kan Ni Gar
Print PDF

บางทีในวันที่เราเหนื่อยท้อใจกับชีวิต ถึงแม้จะมีคนรอบข้างรายล้อมตัวเรามากมายเท่าไรแต่เราก็คงจะรู้สึกเหงา เหมือนไม่มีใครอยู่ดี เพราะสิ่งที่เราต้องการในวันที่เราท้อแท้ คือกำลังใจหรือคำปลอบจากปากคนรักต่างหากเคยเป็นไหมเหนื่อยล้ากับชีวิต ท้อใจกับปัญหามากมายที่ถาโถมเข้ามาทำให้กำลังที่มีเหลืออยู่น้อยนิดหดหายลงไป จนทำให้เราล้มลงและเราก็ไม่มีวันรู้เลยว่าเมื่อไรที่เราจะสามารถลุกขึ้นได้อีก

หากเราขาดกำลังใจคนบนโลกมีหลายล้านคนต่างคนก็ต่างจิตใจย่อมที่จะต้องการ กำลังใจที่แตกต่างกัน บางคนต้องการกำลังใจจากคนรัก แต่สำหรับฉัน กำลังใจที่ดีที่สุดในตอนนี้คือกำลังใจจากแม่ของฉันเอง

เวลาฉันร้องไห้เหนื่อยใจก็จะมีแม่คอยปลอบใจฉันตลอดเวลาฉันเชื่อว่าหลายคนก็ อาจจะได้กำลังใจจากแม่ของตัวเองเหมือนกัน แต่หลายคนนักที่มักมองข้ามกำลังใจของแม่ไป เรากลับคิดว่ากำลังใจของท่านเป็นการเข้ามาก้าวก่ายชีวิตมากเกินไป ชอบยุ่ง แต่ความจริงแล้วคำพูดที่หลุดออกมาจากปากแม่ล้วนแล้วแต่เป็นคำพูดที่หวังดีทั้งนั้น

ก็อย่างว่าแหละนะคนเรามักมองไม่เห็นคุณค่าของคนใกล้ตัว ชอบประเมินค่ากำลังใจของคนที่รักเราต่ำไปฉันอยากให้ทุกคนหากำลังใจที่ดีที่สุดเจอ ไม่ต้องออกเดินทางหามันที่ไหน เพราะมันอยู่ใกล้เรามากที่สุดกำลังใจที่ดีอาจจะมาจาก พ่อหรือ แม่เราก็ได้

นอกจากนี้กำลังใจจากคนรักก็สามารถทำให้ใจที่รู้สึกท้อแท้กลับมาสดใสอีกครั้ง หนึ่ง ลองเปิดตาของเธอให้กว้างขึ้นพร้อมกับเปิดใจที่จะเรียนรู้อะไรหลายๆอย่างใน วันที่เราเจ็บ ท้อ เหนื่อยล้าหมดแรง

อาจมีอีกหลายล้านคนบนโลกนี้ที่ ท้อแท้ยิ่งกว่าเราก็ได้หากำลังใจนั้นให้เจอนะ ของทุกสิ่งบนโลกมีค่าทุกอย่างแค่เรามองว่ามันมีค่าและทำให้มันมีค่าอย่างที่ เราอยากให้เป็น กำลังใจไม่ต้องออกเดินตามหาที่ไหนหรอกนะ เพราะมันอยู่ใกล้ตัว แค่เรามองไม่เห็นก็เท่านั้นเอง

เรื่อง : รณชัย เย็นสุข

ภาพ : www.google.com

Add comment


Security code
Refresh

Who's Online

We have 2 guests online

Syndication