www.ubuca.com

"อโรคยา ปรมา ลาภา"ความไม่มีโรค เป็นลาภอันประเสริฐ เมื่อกล่าวถึงความเจ็บป่วย เชื่อว่าทุกคนคงไม่อยากให้เกิดขึ้นกับตนเองและคนใกล้ชิดนอกจากจะเกิดผลกระทบต่อร่างกายแล้ว ก็พลอยให้ป่วยใจไปด้วยเช่นกัน พลอยให้ดำเนินชีวิตอย่างไม่ปรกติสุข

แต่เมื่อความเจ็บป่วยมาเยือนกับคนใกล้ตัวฉัน ฉันจะทำยังไง ?

แม่ของฉันท่านไม่ค่อยสบาย ก่อนที่ท่านจะเริ่มเจ็บป่วยก็มีอาการแสดงให้เห็นแล้วว่าท่านไม่ค่อยแข็งแรง ฉันไม่รู้หรอกว่าท่านจะเจ็บป่วยมากแค่ไหน แต่เหตุการณ์ในวันนั้นทำให้ฉันรู้ว่า ฉันต้องรักแม่ให้มากกว่าที่เคยรัก ต้องดูแลแม่ให้มากกว่าที่เคยเป็นมา

ย้อนกลับไปในเหตุการณ์ที่ฉันไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก ในช่วงเย็นของวันที่เปรียบเสมือนความมืดมนสำหรับฉัน คุณยายเรียกฉันเข้าไปคุยด้วย ฉันแปลกใจในสีหน้าของคุณยายที่ไม่สู้ดีนัก ท่านดูเต็มไปด้วยความกังวล คุณยายบอกว่าแม่ของฉันไม่สบายมาก ต้องเข้าโรงพยาบาล และต้องได้รับการผ่าตัด สิ้นสุดคำพูดของคุณยาย มีเพียงความเงียบและน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้ของคุณยาย รวมถึงฉันที่ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาได้ ฉันไม่คาดคิดมาก่อนว่าแม่ต้องได้รับการผ่าตัดเพราะที่ผ่านมาอาการป่วยของแม่ไม่ได้แสดงให้เห็นชัดเจน

ว่าท่านป่วยมาก ฉันรู้สึกกังวลใจ ทั้งพ่อ น้องชายและคุณยายก็คงรู้สึกเช่นเดียวกันกับฉัน การผ่าตัดในครั้งนี้ไม่มีใครล่วงรู้ถึงผลในอนาคตได้ ว่าจะเป็นอย่างไร แต่ความทุกข์ใจและความวิตกกังวลนั้นได้บังเกิดขึ้นในครอบครัวของฉันแล้ว

“แม่...แม่จ๋า...แม่ของลูกจะเป็นอะไรมากไหม แม่จะเจ็บมากรึเปล่า แม่จะทรมานมากแค่ไหน ลูกเป็นห่วงแม่...” แม้ฉันจะยังไม่รู้ผลของการผ่าตัด เพียงแค่ในความนึกคิด ก็ทำให้ฉันตกลงสู่ก้นบึ้งของความเศร้าใจ ฉันอดที่จะเป็นห่วงแม่ไม่ได้ ฉันทำได้เพียงภาวนาให้แม่ปลอดภัย

ก่อนที่พยาบาลจะพาแม่เข้าห้องผ่าตัด ฉันเห็นรอยยิ้มของแม่ที่คุ้นเคย จะต่างไปบ้างก็ตรงที่รอยยิ้มนั้นปนเปื้อนด้วยคราบน้ำตา “ขอให้แม่ปลอดภัย ปลอดภัย และปลอดภัย ” ในขณะนั้นคงไม่มีคำใดแล้วนอกจากคำว่า ขอให้แม่ปลอดภัย หลังจากนี้คงเป็นเวลาของการรอคอย รอรับฟังข่าวดีจากการผ่าตัด

เวลาเสมือนว่ามันกำลังหยุดนิ่ง ฉันและครอบครัวนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ และในที่สุดนางพยาบาลก็เข็นเตียงออกมา แม่มีสีหน้าที่อิดโรยและยังไม่ได้สติ หมอบอกว่าแม่เสียเลือดไปมาก ฉะนั้นตามร่างกายของแม่ก็เต็มไปด้วยสายเลือด สายน้ำเกลือ และสายอื่นๆอีกที่ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร ระโยงระยางเต็มตัวของแม่

หลังจากนี้ไปก็เป็นเวลาของการพักฟื้น ครอบครัวของฉันต้องหมั่นมาโรงพยาบาลทุกวัน พ่อดูแลแม่อย่างไม่ห่าง พ่อต้องนอนโรงพยาบาลเป็นเพื่อนแม่เพื่อเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด ฉันสังเกตเห็นสีหน้าของพ่อที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่พ่อก็ไม่เคยบ่นสักคำถึงความเหน็ดเหนื่อย พ่อบอกว่าฉันกับน้องจะต้องช่วยพ่อดูแลแม่ แม่ป่วยมาก จูลกับเจต้องเป็นอีกหนึ่งกำลังใจสำคัญของแม่ให้แม่หายป่วยไวๆ ผ่านพ้นจากโรคภัยไข้เจ็บ

ด้วยแรงและกำลังใจที่สำคัญของครอบครัว ทำให้แม่ผู้เป็นที่รักของฉันมีรอยยิ้มและมีความสุขเช่นเดิมอีกครั้ง ผู้หญิงที่รักฉันอย่างไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน ผู้หญิงที่มอบความรักให้ฉันอย่างบริสุทธิ์ใจ คงมีเพียงแต่แม่เท่านั้นที่เป็นคำตอบ

จากเรื่องราวที่ผ่านมา ทำให้รู้ว่า กำลังใจเป็นสิ่งที่สำคัญเป็นอย่างมากในการดำเนินชีวิตโดยเฉพาะจากครอบครัว ซึ่งกำลังใจนี้เปรียบเสมือนแรงขับเคลื่อนที่สำคัญให้ชีวิตดำเนินต่อไปอย่างมีความสุข

เรื่อง : ธิราวัลย์ ไกรษี

ภาพ : ปาริษา กิติจันทโรภาส